استاد بزرگوار ما حضرت امام ( قدس سره ) يك جمله دارند كه انصافاً به دنيا و آنچه در دنيا است ارزش دارد . ايشان مىفرمايند : پرودگار عالم در ازل تجلّى كرد با همهء اسماء و صفاتش حتّى اسماء و صفات مستأثره‌اش ، قرآن موجود شد . تجلّى ديگرى كرد با همهء اسماء و صفاتش حتّى اسماء و صفات مستأثره‌اش ، عترت ( عليهم السلام ) پيدا شد . لذا هيچكدام نسبت به ديگرى افضل نيست ؛ زيرا هر دو تجلّى ذاتى خداوند سبحان با همهء اسماء و صفات ، حتّى اسماء و مستأثره هستند . نه قرآن مجيد برترى به اهل‌بيت ( عليهم السلام ) دارد و نه اهل‌بيت ( عليهم السلام ) برترى بر قرآن مجيد . پيامبر اكرم ( ص ) اين مهم را متذكّر مىشدند و دو انگشت مساوى خود را پهلوى هم مىگذاشتند و مىفرمودند كه قرآن و عترت ( عليهم السلام ) دو ثقل گرانبها هستند . پيامبر اكرم ( ص ) قصد داشتند به جهانيان تا روز قيامت بفهمانند كه همانگونه كه در قرآن كريم ، باطل راه ندارد و سهو و نسيان و شك و تخيّل و وهم در آن نيست : ( لايَأْتيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لامِنْ خَلْفِهِ تَنْزيلٌ مِن‌ْحَكيمٍ حَميدٍ ) « 1 » ثقل قرآن يعنى عترت ( عليهم السلام ) هم بايد چنين باشد . بنابراين ائمّهء طاهرين ( عليهم السلام ) از شك و سهو و غفلت و نسيان و جهل و عجز ، عارى هستند . صفت رذيله در آنان راه ندارد . صفت فضيلت به طور تام و اتمّ در آنها موجود است . همين‌طور كه قرآن شريف خودش را معرفى مىكند و مىفرمايد من باطل نيستم ، در من شك نيست ، در من شبهه نيست ، در من كم و زيادى نيست ، و هر چه هست از طرف خدا است و نيز مىفرمايد : ( . . . وَ لا رَطْبٍ وَ لا يابِسٍ إِلَّا في كِتابٍ مُبين ) ، « 2 » اهل بيت ( عليهم السلام ) هم بايد تا روز قيامت چنين باشند . سهو و نسيان و شك و تخيّل در قرآن نيست و هرچه هست وحى است ، هرچه هست از طرف خداى متعال توسّط جبرئيل با يك وضع خاصّى ، در لوح

--> ( 1 ) . فصّلت / 42 ( 2 ) . الأنعام / 59